 |
| November 2007 |
လန္ဒန္ျမိဳ႕လယ္က ေဒၚေငြပန္းျဖဴေနတဲ့ မိုုးပ်ံတိုုက္ၾကီးေဘးမွာ ပိုုဒီယမ္လိုု႔ေခၚတဲ့ အမိုုးျပင္ၾကီး တခုုရွိပါတယ္။ အဲဒီ အမိုုးေအာက္မွာ ႐ုုံး ၁၀ ႐ံုုးခန္႕ ၊ ဒိုုဘီဆိုုင္တခုု၊ အႏၵိယမိသားစုုပိုုင္ သတင္းစာဆိုုင္တခုု၊ အႏၵိယစားေသာက္ဆိုုင္တခုု နဲ႕ အႏုုပညာျပတိုုက္တခုု ရွိေနပါတယ္။
အေနာက္ ဆိုုဟုုိမွာ ေဒၚျဖဴ ေနလာသည္မွာ ၁၇ ေက်ာ္ခဲ့ပါျပီ။ သိုု႕ေသာ္လည္း ၂၀၀၂ မတိုုင္မွီက ထိုုအမိုုးၾကီးအေပၚသိုု႕ သံုုးခါေလာက္ဘဲ တက္ခဲ့ပါတယ္။
ေဒၚျဖဴေနတဲ့ ၇ ထပ္မွ ဓတ္ေလွခါးျဖင့္ ၃ ထပ္ကိုု ဆင္းရပါတယ္။ ျပီး အေနာက္ဖက္ ေလွခါးမွာ ေလွခါး နွစ္ခုုကိုု ပတ္ဆင္းျပီးမွ ထိုုအမိုုးေပၚသိုု႔ ေရာက္ရွိႏိုုင္ပါတယ္။
 |
| November 2007 |
၁၉၉၉ ခုုႏွစ္မွာ ေဒၚျဖဴေနတဲ့ မိုုးပ်ံအေဆာက္အဦၾကီးရဲ႕ ျပဳတင္းမ်ား၊ ဝရန္တာမ်ားကိုု တာဝန္ရွိသူမ်ားက ျပင္ၾကတယ္။ ထိုုအခ်ိန္မွာ အိမ္ငွားမ်ားရဲ႕ ဝရန္တာမွ ပန္းအိုုးမ်ားကိုု ထိုု အမိုုးၾကီးမွာ ခဏသြားထားေစတဲ့ အတြက္ ထိုုအမိုုးၾကီးကိုု ေနထိုုင္သူမ်ား အသံုုးျပဳႏိုုင္ေၾကာင္း သိခဲ့ရပါတယ္။ သိုု႔ေသာ္လည္း ေဒၚျဖဴ ၂၀၀၂ ခုုႏွစ္ အထိ ထိုုအမိုးၾကီးသိုု႔ ထပ္မသြားျဖစ္ခဲ့ပါ။
၂၀၀၂ ခုုႏွစ္ ႏိုုင္ဝင္ဘာလမွာ ေဒၚျဖဴ ဘယ္ေျခေထာက္ ႐ုုတ္တရက္ မစြမ္းမသန္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အလုုပ္ကလည္း ပါးေနတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္လိုု႔ လမ္းျပန္ေလွ်ာက္ႏိုုင္ရန္အတြက္ အိမ္ခန္းအတြင္းတြင္ ေျခေလ့က်င့္ခန္း ပထမ စလုုပ္ရပါတယ္။ နည္းနည္း ေျခသန္လာသည့္အခါမွ၊ ဘုုရင္မၾကီးရဲ႕ ရီးဂ်င့္ပန္းျခံၾကီးမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရပါတယ္။ သိုု႔ေသာ္ တေယာက္ထဲ လမ္းျဖတ္ကူးရာမွာ အႏၱရယ္မ်ားတဲ့အတြက္၊ အေနာက္ေလွခါးကိုု ခက္ခက္ခဲခဲ တြယ္ဖက္ဆင္းျပီး အမိုုးၾကီးေပၚမွာ ေျချပန္သန္ေအာင္ ေလ့က်င့္ခန္းလုုပ္ရပါတယ္။ ဥေဏွာက္ကိုုလည္း ေရွ႕ေလွွ်ာက္ျခင္း ေနာက္ေလွ်ာက္ျခင္း၊ ေဘးတုုိက္ေလွွ်ာက္ျခင္းမ်ားကိုု ျပန္သင္ေပးေနရပါတယ္။
 |
| November 2007 |
ေျချပန္သန္လာေသာအခါ ေနသာသည့္အခါတိုုင္း အလုုပ္မရွိသည့္ေန႔တိုုင္း ေဒၚျဖဴ ထိုုအမိုုးေပၚတြင္ ပက္လက္ထိုုင္တခုုျဖင့္ စာဖတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ အမိုုးၾကီးသိုု႕ မည္သူမွ်ဆင္းလာသည္ကိုု တခါမွ် မေတြ႕ခဲ့ရပါ။
ဒီလိုုနဲ႔ ၂၀၀၇ ခုုႏွစ္ ဇူလိုုင္လထဲေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ထိုုအခ်ိန္မွာ အဂၤလန္ ေဒသအသီးသီးတြင္ မိုုးမ်ားသည့္အတြက္ ျမိဳ႕ အေတာ္မ်ားမ်ား ေရၾကီးဒဏ္ခံ စားေနရွာပါတယ္။
လန္ဒန္မွာလည္း ေန႔စဥ္နီးပါး မိုုးရြာေနသျဖင့္ ေဒၚျဖဴ အမိုုးၾကီးေပၚမွာ စာမဖတ္ႏိုုင္ပါ။ ပ်ံက်အလုုပ္မ်ားကလည္း နားထားသျဖင့္ ေဒၚေငြပန္းျဖဴမွာ အခန္းထဲေန႔စဥ္ေအာင္းျပီး တီဗြီသတင္းမ်ားကိုုသာ တြင္တြင္ၾကည့္ေနရပါတယ္။
ျပီး ေရဒီယိုုနားေထာင္လိုုက္၊ ထမင္းဆာလွ်င္ သီခ်င္းစီဒီ တခုုျပီးတခုုဖြင့္ျပီး ထမင္းခ်က္စားလိုုက္၊ ပန္းကန္ေဆးလိုုက္၊ အိမ္ရွင္းလိုုက္၊ စာဖတ္လိုုက္၊ ကြန္ျပဴတာဖြင့္ အင္တာနက္ေပၚ ရွာေဖြဖတ္႐ႈလိုုက္၊ ေရဒီယိုုနားေထာင္လိုုက္၊ ေဒတာေဘ့စ္တြင္ ကိုုယ္စုုေဆာင္းျခင္းရာ ရွာေဖြစုုေဆာင္းလိုုက္ႏွင့္ တေယာက္ထဲ ဗလခ်ာလိုုက္ေနပါတယ္။
 |
| November 2007 |
တေန႔ မိုုးပါးသြားတဲ့အတြက္ အမိုုးေပၚသြားၾကည့္မိပါတယ္။ အမိုုးေအာက္ရွိ ထမင္းဆိုုင္ႏွင့္ ႐ံုုးမ်ားကိုု ေပးသည့္ေရမ်ား သိုုေလွာင္တဲ့ ေရေလွာင္ကန္ႏွစ္ခုုထားရာ အုုတ္တိုုက္ေသးေသး ႏွစ္လံုုး ရွိေနပါတယ္။ ထုုိေရေလွာင္ကန္အုုတ္တုုိက္ႏွစ္လံုုး၏ အမိုုးျပန္႔မ်ား၏ အနားစြန္မ်ားတြင္ အုုပ္ျဖင့္ ဝိုုင္းစီကြတ္ထားပါတယ္။ အေနာက္ဖက္ အုုတ္တိုုက္အမိုုးမွာ ေရက်ေပါက္ပိတ္ေနသျဖင့္ ေရကန္ျဖစ္ေနသည္ကိုု ေတြ႔လိုုက္ရပါတယ္။ ေဒၚျဖဴ အလြန္ဝမ္းသာသြားပါတယ္။
ေနာက္တေန႕ ေဒၚျဖဴ ဝရန္တာမွာ မိုုးေရၾကိဳက္ ပန္းပင္အခ်ိဳ႔ကိုု အမိုုးၾကီးရွိရာသိုု႔ သယ္ခ်လာပါတယ္။ ထံုုးဓတ္မ်ားတဲ့ ေရပိုုက္မွ ေရကိုု မၾကိဳက္တဲ့ ပန္းပင္မ်ားအတြက္ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ဝရန္တာမွာ၊ ႏွစ္ေပါင္း ၁၄ နွစ္ေက်ာ္ ေဒၚျဖဴ မိုုးေရကိုု ခံယူဖိုု႔ၾကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ ဝရန္တာက မိုုးလံုုေဆာက္ထားေတာ့ အလုုပ္သိပ္မျဖစ္ခဲ့ပါ။ ႏြယ္သာကီပန္းပင္မ်ား၊ နန္းလံုးၾကိဳင္ပန္းပင္မ်ား၊ လဖက္ပင္တပင္ႏွင့္ လဖက္မ်ိဳးဝင္ ကမဲလီးယားပန္းပင္မ်ား အတြက၊္ ေဒၚျဖဴဝရန္တာမွာ အရြယ္မလြန္ခင္ ေခါင္းခ်ရာ ေနရာျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။
လန္ဒန္ျမိဳ႕လယ္ရွိရာ ေအာ့စဖိုု႔လမ္း၊ ရီးဂ်င့္လမ္း၊ တရုုတ္တန္းမ်ား အနီးအနားတဝိုုက္မွာ လူမ်ား ပန္းျခံစိုုက္ရန္ ေျမလြတ္လံုုးဝမရွိ၊ ဒီေလာက္ၾကီးမားတဲ့ အမိုုးၾကီးလိုုေနရာ ဝယ္လိုုလွ်င္လည္း သန္းေပါင္းေထာင္ႏွင့္ခ်ီေပးရမွာဘဲ။ ေဒၚျဖဴမွာလည္း အိမ္လည္း မဝယ္ႏိုုင္၊ ျခံလည္းမဝယ္ႏိုုင္သူတဦးပါ။ စားႏိုုင္ေသာက္ႏိုုင္႐ံုုရွိျပီး အိမ္လခမွန္မွန္ေပးႏိုုင္႐ံုုပါ။ သစ္ပင္ ႏွင့္ ေက်းငွက္သတၱဝါမ်ား အလြန္ခ်စ္သူျဖစ္ပါတယ္။
ပန္းပင္က်ဴးေက်ာ္စိုုက္သူ ေပ်ာက္ၾကားတပ္သား ဥယဥ္မႈးတဦးအေနျဖင့္၊ ဒီအမိုုးၾကီးကိုု အမ်ားပိုုင္ပန္းျခံအသြင္အျဖစ္ ေျပာင္းရန္ ေဒၚျဖဴ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ေဒၚျဖဴ အိမ္နီးခ်င္းအခ်ိဳ႕မွာလည္း အလြန္ဆင္းရဲၾကပါတယ္။ ကိုုယ္ဝရန္တာမွာေတာင္ ပန္းပင္ဝယ္စိုုက္ရန္ မတတ္ႏိုုင္သူမ်ားၾကပါတယ္။ တီဗြီလိုုင္စင္ မတတ္ႏိုု္င္လိုု႔ တီဗြီမရွိသူေတြ တပံုုၾကီး၊ တီဗြီလိုုင္စင္ကိုု အသက္ ၇၅ ႏွစ္ျပည့္မွသာ အခမဲ့ရရွိၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕မွာ ေငြမရွိလုုိ႔ အိမ္ထဲမွာဘဲ ကုုတ္ေနၾကရတယ္။ တခ်ဳိ႕မွာ အရက္သမား၊ တခ်ိဳ႕မွာ ေဆးေျခာက္သမား၊ အစိုုးရအေထာက္အပံ့ကိုု တသက္လံုုးယူေနတူေတြလည္းရွိပါ့။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ တကယ္ဘဲမစြမ္းမသန္သူေတြ၊ ေရာဂါၾကီးၾကီးမားရွိသူ၊ အိုုမင္းမစြမ္းရွိသူ၊ စိတ္ပိုုင္းဆိုုင္ရာ ခ်ိဳ႕တဲ့တဲ့သူေတြရွိၾကတယ္။ ဆိုုးတဲ့သူလည္း ရွိပါတယ္။ အသားအေရာင္ရွိသူမ်ားကိုု အလြန္မုုန္း ဒုုကၡအျမဲေပးသူ၊ မိန္းမမ်ားကိုု မုုန္းတီးဆဲေရးေလ့ရွိသူ၊ စကားမ်ား စပ္စုု အတင္းအျဖင္း မဟုုတ္တာ ေျပာတတ္သူ၊ မူးယစ္ေဆးဝါးသံုုးစြဲသူ အစံုုရွိပါတယ္။
ခ်မ္းသာသူကလည္း ခ်မ္းသာပါ့။ ျမိဳ႕လယ္က အိမ္ခန္းျဖစ္ေတာ့ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏႈံဖိုု႔အတြက္ အိမ္ဝယ္တဲ့သူေတြလည္း အေတာ္မ်ားမ်ားရွိပါတယ္။ ဆင္းရဲတဲ့အိမ္ငွားထံမွ အိမ္ခန္းကိုု ဝယ္ခြင့္မရွိဘဲ နည္းမ်ိဳးစံုုနဲ႕ ညစ္ျပီး အေျခာင္ဝယ္တဲ့သူေတြ လည္းရွိခဲ့တယ္။ အိမ္ခန္းဝယ္လိုု႔ရလိုု႕ ေျပာင္းလာတာ ဘာမွာမၾကာလိုုက္ပါဘူး။ ႏွမ္းခ်က္နဲ႕ ႏွမ္းထြက္ မကိုုက္တာ ေတြ႔ရေတာ့တယ္။ အရက္မူးတညလံုုး ရမ္းတဲ့ ဝမ္းမႏိုုင္ ဆီးမႏိုုင္သူတဦး နဲ႔ တထပ္ထဲမွာ အတူေနရေတာ့ ကိုုယ္အိမ္ထဲ ကိုုယ္ေနတာေတာင္ အေမႊးဆီးမီးထြန္းမွ အသက္႐ႈႏိုုင္ေတာ့တယ္။
ခ်မ္းသာသူတိုု႔အတြက္က အမ်ားပိုုင္ ပန္းျခံ အလကား စိုုက္ေပးစရာ လုုိမည္ မထင္ခဲ့ပါ။ ထုုိသူတခ်ိဳ႕က သူတိုု႔မွာ ျခံေျမပါတဲ့ အိမ္ဘယ္ႏွစ္လံုုး နယ္မွာရွိေၾကာင္း ေျပာျပဘူးပါတယ္။ သိုု႔ေသာ္လည္း သူတိုု႔လည္း ေဒၚျဖဴရဲ႕ ပန္းျခံကိုု ၾကိဳက္မွာပါ။ သူတိုု႔အိမ္ေဇ်းေတြလည္း ပန္းျခံေၾကာင့္ တက္လာမွာကိုုး။ ေဒၚျဖဴကေတာ့ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြအတြက္၊ ကိုုယ္သစ္ပင္စိုုက္ျခင္း ဝါသနာပါတဲ့အတြက္၊ ငွက္မ်ား၊ ပ်ားမ်ား၊ ပိတုုန္းမ်ား၊ လိပ္ျပာမ်ား၊ ပိုုးမႊားမ်ားအတြက္ ဒီျခံၾကီးကိုု မိမိ ရသမွ်လုုပ္ချဖင့္ စတင္ အေကာင္အထည္ ဖန္တီးဖိုု႔ ၾကံစည္ခဲ့ပါတယ္။
 |
| 10 November 2007 |
ေဒၚျဖဴကေတာ့ ကံေကာင္းပါတယ္။ ေဒၚျဖဴအထပ္မွာ ေနသူမ်ား ေဒၚျဖဴကိုု လံုုးဝ ဒုုကၡမေပးၾကပါ။ တဦးႏွင့္တဦး ေတြ႕ရင္လည္း ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ စကားစမည္ ေျပာၾကပါတယ္။ ျပသနာျဖစ္လာေအာင္အထိ ေထြးေထြးလံုုးလံုုးေနျခင္သူမ်ားလည္း မဟုုတ္ပါ။ ေဒၚျဖဴလိုုဘဲ မိမိဘာသာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္သူ ေတြပါ။ ကူညီစရာရွိလွ်င္ကူညီၾကပါတယ္။ ျပီး ဆုုလဒ္ကိုု ေမွ်ာ္တတ္သူေတြမဟုုတ္ပါ။ ဆင္းရဲတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းတဦးကေတာ့ အျမဲ ေရခ်ိဳးသန္႔စင္မႈမရွိလိုု႔ သူနဲ႕အတူ ဓါတ္ေလွခါး အတူမစီးလိုုတဲ့အတြက္ ကိုုယ္ကအရင္ အားနာနာနဲ႕ ေတာင္းပန္ရပါတယ္။ ေဒၚျဖဴကေတာ့ ထိုုသူအတြက္ ဆပ္ျပာ၊ ပိုုးသတ္ရည္၊ ေခါင္ေလွ်ာ္ေရမ်ား မၾကာခဏေပးပါတယ္။ ထိုုသူမွာ အလြန္ဆင္းရဲျပီး အရက္ကလည္း စြဲေနေတာ့ ဒီကိုုယ္လက္သန္႔ရွင္းေရး ပစၥည္းေတြကိုု အရက္ဖိုုးအတြက္ ျပန္မေရာင္းႏိုုင္ေအာင္ ဘူးေပၚမွ စာရြက္မ်ားကိုု ဆုုတ္ျပီးမွ ေပးရပါတယ္။
ဒီတိုုက္ၾကီး အျပင္ကိုု ထြက္လိုုက္တာနဲ႕ တျပိဳင္နက္ လမ္းေပၚမွာ ျမိဳ႕လယ္မွာ အလည္လာသူ အလုုပ္လာလုုပ္ၾကသူမ်ားစြာမွာ ဝတ္ေကာင္းစားလွျဖင့္ ေၾကာ့ေၾကာ့ေမာ့ေမာ့ စမတ္က်က် သြားေနၾကတာ ေန႔ေရာညပါ ေတြ႕ရမွာပါ။ ဒီေတာ့ ဆင္းရဲတဲ့သူတခ်ိဳ႕ ဟာ နတ္ျပည္အလယ္က ကိုုယ့္အခန္းထဲမွာဘဲ တသက္တကၽြန္းက်ျပီး ကိုုယ္ဘာသာကိုုယ္ တိုုက္ပိတ္ခံ ေနၾကရတယ္။
ဒီေတာ့ ေဒၚျဖဴက ကိုုယ့္အတြက္ပါ ဒီဆင္းရဲမြဲေတေနတဲ့သူေတြ အတြက္ပါ အမ်ားျပည္သူပိုုင္ပန္းျခံတခုုဖန္းတီးေပးဘိုု႔၊ ဒီအမိုုးၾကီးေပၚမွာ ၂၀၀ရခုုႏွစ္ ဇူလိုုင္လကုုန္မွာ စတင္ ျပီး ပန္းပင္အနည္းငယ္ တင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ မိုုးေရကိုု ခံရန္အတြက္ အမႈိက္ပံုုးအနက္ၾကီးမ်ားကိုု စတင္ဝယ္ခဲ့ပါတယ္။
လန္ဒန္ျမိဳ႕စြန္က ေဟာင္းစလိုုးတိုု႔ မစ္ဒလ္ဆက္တိုု႔လိုု ေနရာေတြမွာ အလုုပ္သြားလုုပ္လွ်င္ ထိုုေနရာေတြမွာရွိတဲ့ ေဇ်းေပါေပါေရာင္းတဲ့ ပန္းပင္သစ္ပင္ေရာင္းသည့္ ဆိုုင္မ်ားမွ ပန္းပင္သစ္ပင္မ်ားကိုု ဘိန္းတပ္ ထေရာ္လီတခုုနဲ႔ သယ္ျပီး ေျမေအာက္ရထား၊ ဘတ္စကားမ်ားျဖင့္ သယ္ယူခဲ့ပါတယ္။ ထိုုေန႔မ်ားမွာ ထိုုအခါက အလုုပ္ရွင္မ်ားက ခရီးစရိတ္ေပး သျဖင့္ ထိုု အခမဲ့ တေန႕စာ ခရီးသြားလက္မွတ္ျဖင့္ ဘုုရားလည္းဖူး လိပ္ဥလည္းတူးႏိုုင္ခဲ့ပါတယ္။
ကိုုယ္အိမ္ခန္းေရာက္ေသာအခါ လူရွင္းခ်ိန္ေစာင့္ျပီး အပင္မ်ားကိုု အသံမထြက္ဘဲ တိတ္တဆိတ္ အမိုုးေပၚသိုု႔ တေယာက္တည္း မႏိုုင္မနင္း သယ္ခ်ရပါတယ္။ ထိုုသိုု႔ျပဳလုုပ္သည္ကိုု ကေလးငယ္ႏွစ္ဦးကဘဲ သတိထားမိခဲ့ပါတယ္။ ႏွစ္လခန္႔ၾကာမွာ သူတိုု႔ဆင္းလာျပီး စပ္စုုေမးျမန္းၾကျပီး မိုုးေရစုုေဆာင္းရာ၊ အပင္မ်ားစိုုက္ရာ၊ တံမ်က္စီးလွဲရာမ်ားမွာ ကူညီေပးၾကပါတယ္။
၂၀၀၇ခုုႏွစ္မွာ မိုုးမ်ားေသာ္လည္း ဒီဇင္ဘာလဆန္းအထိ လန္ဒန္ရာသီဥတုုမွာ ေနသာတဲ့ ရက္မ်ားစြာရွိျပီး ေႏြေထြးမႈရွိေနခဲ့ပါတယ္။
နွင္းဆီပင္ အေတာ္မ်ားမ်ားကိုု ဇူလိုုင္လမွစျပီး စိုုက္ခဲ့ႏိုုင္ခဲ့ျပီး၊ ၾသဂုုတ္လမွစျပီး ဒီဇင္ဘာလအထိ ပြင့္ၾကပါေတာ့တယ္။ ႏိုုင္ဝင္ဘာလမွ စျပီး၊ ပန္းသီးပင္၊ ဆီးသီးပင္၊ ခ်ယ္ရီပင္၊ ဥေရာပ သစ္ေတာ္သီးပင္၊ မက္မြန္သီးပင္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ သီးပ်စ္သီးပင္၊ဘယ္ရီသီးပင္အမ်ိဳးမ်ိဳးကိုု စတင္စိုုက္ခဲ့ပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းမွာ အရြက္မရွိတဲ့ ရြက္ေႂကြပင္မ်ားျဖစ္တဲ့အတြက္ အျမဲစိမ္းျခံဳပင္မ်ားနဲ႔အတူတြဲစိုု္က္ထားလုုိက္ပါတယ္။ ဒီဇင္ဘာေရာက္ေသာ္လည္း အျမဲစိမ္းျခံဳပင္မ်ားနဲ႕ သစ္ပင္မ်ားေၾကာင့္ တျခံလံုုးမ်ာ စိမ္းလန္းေနပါတယ္။
